| De jonge
jaren
Eva groeide op in het Pajottenland (in de streek
rond Halle) en was van kindsaf zoekend naar de zin
van het leven en ze wilde dan ook graag weten of
God werkelijk bestond. “Het feit dat ik zedenleer
volgde op school maakte me nog extra nieuwsgierig
naar het bestaan van God.
Toen mijn ouders op mijn elfde via onze oom naar
een evangelische kerk gingen lag dit aan de basis
van mijn uiteindelijke bekering. Mijn tweelingzus
Brenda en ik gingen stiekem in een kinderbijbel
lezen en ‘spraken’ met God in ons bedje
voor het slapengaan. Ik wist toen al dat er iemand
was die voor me zorgde. Omdat onze ouders het opgaven,
is alles verwaterd maar nooit verloren gegaan.
Ik bleef ergens steeds op
zoek…
Toen in ons gezin de bom echt ontplofte, zo’n
10 jaar geleden, gingen mijn ouders uit elkaar wat
uitdraaide op een echte vechtscheiding met tal van
problemen tot gevolg. Dit was de spreekwoordelijke
druppel die mijn zus en mezelf op heel wat verkeerde
wegen leidde... Toch was er steeds een zekerheid
en iemand in de buurt… en gelukkig maar!
Toen mijn vader een jaar later uit zijn depressie
kwam en een speciale, onverwoestbare blijdschap
kreeg wilde ik hier het fijne van weten. In een
mum van tijd ging ik mijn zoektocht verder die ik
zelf stopgezet had op mijn elfde. Nog geen jaar
later kwam ik tot bekering. Plotseling besefte ik
dat God dichterbij was dan ik ooit had durven hopen.
De zingende juf
Gelukkig heb ik doorheen die moeilijke jaren
mijn studies als leerkracht kunnen afronden. Elke
dag probeer ik niet alleen kennis over te dragen
maar ook kinderhartjes te veroveren. Als zingende
juf heb ik daarbij algauw een streepje voor.
Op de vraag: "Is God one of us?" kan
ik vandaag alleen maar volmondig antwoorden: JA!
Yeah, yeah God is good!
Lees ook:
- wat
kan het geloof voor mij betekenen?
- de
basis van het evangelie in 5 punten
- Filadelfia
Gospelkoor
- project
'One of Us' |
