Gospelkerk Filadelfia

Ondanks mijn leven vol avontuur voelde ik mij niet op mijn plaats in de "gewone" wereld. Ik voelde mij in mijn geest onbereikbaar en heel alleen. Een leven van veel op mezelf te moeten terugvallen, heeft hier waarschijnlijk voor gezorgd. Anderzijds ben ik nooit verbitterd geweest en vond ik steeds kracht om door te gaan. "Doorgaan" was de kracht en de boodschap! Er was geen tijd om stil te staan vanwege de angst om terug te vallen in de eenzaamheid. Doorgaan, doorgaan, doorgaan...en wie niet volgen kon, viel er af!

De inspecteur
Mijnheer Haesaerts, inspecteur van de sociale kredietmaatschappij, en tevens predikant, kwam begin 2009 op bezoek voor de controle van de verbouwingswerken in mijn appartement te Lier. Hij zocht een poort om echt tot mij door te dringen, maar hij merkte snel dat hij voor een muur stond waar geen opening te bespeuren viel. Trouwens, ik had geen flauw idee dat hij predikant was en was enkel bezorgd om het bekomen van mijn geld voor de verbouwingen.

Ongeveer een jaar later, op 19 januari 2010, diende hij een bijkomende controle uit te voeren vanwege mijn 2e geldaanvraag voor de renovatiewerken. Mijnheer Haesaerts, voornaam Eddy, voerde zijn taak uit. Ik bood hem al snel een kop koffie aan, die blijkbaar niet te drinken was. Maar goed, ik hoopte alleen maar dat mijn laatste geldaanvraag goedgekeurd werd.

De klik
En toen opende er zich een gesprek, waarvan ik meteen overdonderd was en geprikkeld werd in mijn geest. Ditmaal was het raak! Eindelijk iemand die mij kon bereiken!? Al was dat nog even afwachten, maar ik voelde de klik! Hij vertelde mij dat hij predikant was en vertelde vol enthousiasme over de kerk die hij mee tot stand heeft gebracht. Hij vertelde mij ook over de geestenwereld, over de wereld van de duisternis én over de wereld van God! Wow! Spannend en fascinerend voor een hongerige ziel.

Na dit gesprek volgden er 3 weken waarin Eddy en ik begonnen te mailen. Hij vertelde me over de boeiende verhalen uit de Bijbel en zijn eigen lotgevallen. Ik mailde mijn levenservaringen en werd steeds nieuwsgieriger naar zijn leven met God.

Ik begreep al snel dat God Eddy gestuurd had om mij uit te nodigen Hem te volgen. Ik nam de uitnodiging met beide handen aan en trok mijn babyschoentjes aan. De eerste stapjes werden gezet! Ik bracht een eerste bezoek aan de Gospelkerk Filadelfia te Vilvoorde en begon mij al snel thuis te voelen. Maar niet alles liep van een leien dakje. Ik ondervond ook tegenstand...

Ik volgde de foute weg ! Ik zou in een val lopen en erg teleurgesteld worden ! Ik zou alleen komen te staan... Maar net dit heeft me dichter bij God gebracht.

Ik bad op een morgen: "Jezus, als de weg die ik ingeslagen ben, niet de juiste is, open dan mijn ogen en wijs met de juiste weg aub." Mijn intuïtie zette mij er immers toe aan om deze waarschuwingen niet zo maar voor waarheid aan te nemen.

Burenfeest
Hoe dan ook, ik besefte dat er nog heel wat diende te gebeuren in mijn geest en mijn ziel. Daarom bad ik tot God. Ik bad zelfs dat Jezus mij zou leren bidden. Ik wilde leren bidden met vuur en passie. Ik wilde vervuld worden met de Heilige Geest. Daar wou ik voor gaan!

En ja, op een zondagmorgen, na een burenfeestje, voelde ik mij raar. Ik had de avond voordien gedronken en ik voelde dat er iets niet klopte.  "Als je vervuld wil worden met de Heilige Geest, dan zou ik zo niet verder doen...", klonk het binnenin. Drie dagen later kwam ik bij Eddy en vertelde dat God tot mij gesproken had en dat ik beslist had onmiddellijk te stoppen met het drinken van alcohol. Niet dat ik voordien alcohol misbruikte, maar ik wilde dichter bij God komen en ondervond dat dit er gewoon bij hoorde.

En nu? Ik voel me er alleen maar beter bij en de mensen in mijn omgeving kijken verbaasd op!

Weg is weg
Enkele weken later, na een bijzondere prediking over het loslaten van het verleden (gebaseerd op Jesaja 43:18), zette ik een grote stap in mijn leven. Ik hield namelijk erg vast aan mijn verleden. Ik bewaarde allerlei tastbare zaken die mij herinnerden aan een vorige traumatische ervaring. Een ervaring die ernstige sporen had nagelaten in mijn leven. Reeds enige tijd speelde het in mijn hoofd om deze dingen achter te laten. Maar, ik kon niet, ik durfde niet. Stel dat ik er spijt van zou krijgen. Want weg is weg...

Die zondag echter, gaf God mij het beslissende duwtje om de knoop door te hakken.'s Middags heb ik alles weggedaan wat in verbinding stond met mijn verleden. Ik gaf het af aan God en voelde het als een last van mijn schouders vallen. Een gevoel van enorme bevrijding die meteen plaats vond, kwam over mij. Ik was zo happy toen ik dit 's avonds aan Eddy kon vertellen en ik kan het iedereen aanraden om het verleden aan God te geven en het niet als excuus te blijven gebruiken om alles te rechtvaardigen.

The only way is up!
Natuurlijk moet ik veel nieuwe kennis opdoen en vraagt God ook wel tijd om bij Hem te zijn. Al snel veranderde het lezen van gewone lectuur in het lezen van de Bijbel. Deze voeding is ook echt nodig om dichter bij God te komen en Hem beter te leren kennen. Voor de gemeente wilde ik ook meer aanwezig zijn en uitzoeken wat ik er kan betekenen.

Maar wat werd het toch moeilijk om dit allemaal te kaderen in een leven dat al gevuld was met hobby's en andere bezigheden. Oké, we zetten het klimmen dan maar op een lager pitje, want voor wat hoort wat! Dit was toch ook weer één van de moeilijkere dingen. Ik klim namelijk al 10 jaar 2 tot 3 keer per week, en waar gaat mijn niveau naartoe...? Maar, daar is God weer! Ik klim nu nog 1 keer per week en ja hoor, de 7a (voor de leken: dit is een behoorlijk hoog niveau) zit er nog steeds in. Weer opnieuw trouwens, want dit was lang geleden.

Wat ik na anderhalf jaar bekering ondervind - en van mag genieten - is de aanwezigheid van God. Nooit wil ik nog terug naar de "gewone wereld". Ik hoor daar niet thuis. Niet in het verleden, niet nu en niet in de toekomst. Zoveel is zeker! Ook mensen uit mijn omgeving die mij al jaren kennen, merken dat mijn bekering een zeer positieve gebeurtenis is. Ik merk ook dat velen er ook nieuwe dingen uit leren zien! Hopelijk volgen ze mij...naar de wereld van God. Is het nu niet, misschien later! Maar ik nodig iedereen uit!

Een vrolijk en gelukkig christen,

Brenda Lecoq